Fuck this shit. I’m going home

Καμιά φορά στη ζωή τρέχουμε πάνω κάτω κυνηγώντας έναν στόχο που δεν ξέρουμε τι όψη ή σχήμα έχει, ή που ακριβώς βρίσκεται, και αγνοούμε όλους τους θησαυρούς που έχουμε γύρω μας και τον ατελείωτο έρωτα που μπορούμε να ζήσουμε με αυτά ακριβώς που έχουμε ήδη στην κατοχή μας.

Ξέρω ότι κάποιοι Greeks in London θα έχουν κάποια πολύ ώριμα και legitimate επιχειρήματα επί του ζητήματος, αλλά δεν θα καταλάβω με τίποτα πως όλα τα χρήματα και οι καριέρες του μπορούν να αντικαταστήσουν την απέραντη ομορφιά της  Ελλάδας και το θέαμα του ορίζοντα που με μηδενικό κόστος σε κάνει από μόνο του ευτυχισμένο μέσα στη μοναξιά και τη φτώχεια σου. Όσο οργανωμένα και περιποιημένα πάρκα και αν έχει αυτός ο τόπος, ούτε ο ουρανός, ούτε ο ήλιος, ούτε η βροχή της δεν έχει το συναίσθημα που έχουν μέχρι και τα καιρικά φαινόμενα της Ελλάδας – … εδώ έχουν βροχή, αλλά ποτέ μπόρα (;!). Σίγουρα ο καθένας έχει το μονοπάτι του στη ζωή και ευτυχώς δεν είμαστε όλοι για όλα, αλλά όπως και να ‘χει δεν ζηλεύω καθόλου αυτούς που ζουν μακριά απ’ τα χαρίσματα της Ελλάδας, γιατί εγώ προσωπικά δεν νομίζω ότι μπορώ…

Όντως οι συνθήκες εργασίας στο Λονδίνο είναι πολύ καλύτερες, όπως και οι μισθοί, και αν βρεις κατοικία με χαμηλό ενοίκιο μακριά απ’ το κέντρο μπορείς να απολαύσεις όλα όσα έχει να προσφέρει αυτή η πόλη και η χώρα κάνοντας ταυτόχρονα και ένα καλό μασούρι για να εγκατασταθείς μελλοντικά με περισσότερη άνεση στην Ελλάδα.

Τελικά, όμως, προτιμώ να προσφεύγω στα μπινελίκια προκειμένου να γίνει η παραμικρή δουλειά στην Ελλάδα (όχι ότι είναι κρυφή ηδονή :P) και να νιώθω σαν στο σπίτι μου, παρά να συνομιλώ ευγενικά με ανθρώπους που με βρίζουν και τους βρίζω από μέσα μου… Δεν θα κάνω και στα fuck οικονομία για να επιβιώσω σ’ αυτή την πόλη. Fuck this shit. I’m going home.

Από τη Σοφία Χατζηρήγα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *