Υ. Γ. Δεν μιλάει το αλκόολ

Ένα βράδυ, λοιπόν, αποφάσισα να γράψω άρθρο με περιεχόμενο. Και έπεσε ο server. …Και εδώ τελειώνει αυτή η ενδιαφέρουσα ιστορία.

Αφότου επανήλθε, ωστόσο, άρχισα να ψαχουλεύω παλιά άρθρα απο περιέργεια να διαπιστώσω αν όντως αναγνωρίζω τη γραφή μου και σε κάποιες φοβερά ψυχαγωγικές περιπτώσεις συνειδητοποίησα ότι αυτά που έγραφα ένα χρόνο πριν έρχονται σε πλήρη αντιπαράθεση με αυτά που πράττω σήμερα. Το οποίο σημαίνει, πρώτον, ότι είμαι διπολική και, δεύτερον, ότι δεν θυμάμαι τι γράφω…

Έτσι, όμως, απέκτησα ένα νέο ενδιαφέρον για το blog μου, καθώς στάθηκα για λίγο στην αντιπέρα όχθη και πήρα απο τον εαυτό μου αυτό που ήλπιζα (όταν πρωτοδημιούργησα το blog) να δώσω στους άλλους: Λίγη δόση ωμής αλήθειας… Και τώρα που ήμουν αποστασιοποιημένη απο τις εμπειρίες που με ώθησαν στα παλιά μου λόγια και βίωνα διαφορετικές καταστάσεις μπόρεσα να διαπιστώσω πόσο έγκυρα ήταν αυτά που έγραφα και πόσο μπορούν πράγματι να προσφέρουν έστω κάτι…

Ένιωσα τη φωνή της αυστηρότητας και του γνήσιου κυνισμού που χρησιμοποιώ όταν είμαι ειλικρινής με κάποιον να με ταρακουνάει και να με ξυπνάει απ’ το λήθαργο μου καλύτερα απ’ τη συμβουλή κάθε ώριμης φίλης. Γιατί η συμβουλή αυτή προερχόταν από μέσα μου. Και ερχόταν ακριβώς με το είδος της πειθούς που πιάνει σε μένα και ελπίζω και σε άλλους…

Εντέλει η επανεπίσκεψη των παλιών μου ‘παιδιών’ πέρα απ’το ότι με αφοπλισε απ’ όλες τις δικαιολογίες που χρησιμοποιώ τον τελευταίο καιρό, μου θύμησε γιατί μου αρέσει να γράφω, με ενέπνευσε να γράψω περισσότερο και καλύτερα από δω και πέρα (λέμε τώρα..), και με ώθησε να γράψω το πιο αγαπημένο μου editorial μέχρι στιγμής.

Μιας και τα πίνω παράλληλα όπως κάθε συγγραφέας που σέβεται τον εαυτό του cheers to that.

Until the next best moment

Σοφία

Υ.Γ. Δεν μιλάει το αλκόολ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *