Ποτέ μην υπερεκτιμάς την πρώτη σου εντύπωση

Πολλες φορές σχηματίζουμε μια τόσο περιορισμένη εικόνα για τον χαρακτήρα των γύρω μας που η ποιότητα της αλληλεπίδραση μας μαζί τους προκύπτει αυστηρά απο το πόσο τους εκτιμήσαμε τη στιγμή της πρώτης γνωριμίας και το πόσο κατάλληλους τους έχουμε κρίνει να διαχειριστούν συγκεκριμένες καταστάσεις και ιδέες. Με άλλα λόγια, αν ένας άνθρωπος δεν μας κερδίσει με την πρώτη, μπορεί να μην μας κερδίσει ποτέ εξαιτίας της μη διαθεσιμότητας μας να δεχτούμε κάποια άλλη πλευρά του ανθρώπου αυτού, ανεξάρτητα απ’ το δυναμικό του να προσθέσει αντικειμενική αξία στη ζωή μας ή όχι. Αυτό που δεν αντιλαμβανόμαστε άμεσα, ωστόσο, είναι ότι ο κάθε άνθρωπος, εκ των πραγμάτων, θα προβάλει σε μας μόνο την πλευρά που του δίνουμε οι ίδιοι χώρο να επιδείξει και τίποτα παραπάνω.

Όταν κατάτασουμε τους ανθρώπους σε κατηγορίες που μας επιτρέπουν να ζούμε την πραγματικότητα μας όπως μας βολεύει, δεν δίνουμε πρακτικά ποτέ σε εκείνους τη δυνατότητα να μας δείξουν ποιοί πραγματικά είναι, ούτε ως προς την καλή τους πλευρά, ούτε προς την κακή. Αυτή η ‘αυστηρή’ αξιολόγηση διεξάγεται κυρίως απο άτομα τα οποία έχουν κάποιο συναισθηματικό μπλοκάρισμα και νιώθουν την ανάγκη να αξιολογούν εξαρχής τους ανθρώπους που μπαίνουν στη ζωή τους έτσι ώστε να αμυνθούν απο την πάσης φύσης ‘απειλή’ προς το “εγώ” τους που ίσως προκύψει στην πορεία.

Ενίοτε, η συμπεριφορά αυτή είναι αποτέλεσμα συναισθηματικής ανωριμότητας και τεμπελιάς ενός ανθρώπου που δεν έχει κανένα εσωτερικό κίνητρο να ανακαλύψει ή να ανακαλύφθεί απο ανθρώπους (φαινομενικά) διαφορετικούς απο εκείνον. Επί της ουσίας, ένας τέτοιος άνθρωπος κατηγοριοποιεί τον κόσμο έτσι ώστε να είναι πιο προβλέψιμη και, συνεπώς, πιο διαχειρίσιμη η εξέλιξη της σχέσης του με τους γύρω του στην πορεία.

Το μέλλον, ωστόσο, δεν είναι ποτέ κάτι απτό και όταν ένας άνθρωπος ξεφεύγει απ’ την εικόνα που σχηματίσαμε αρχικά γι’ αυτόν ίσως μας ωθήσει να απομακρυνθούμε κάποια στιγμή, ώστε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας απ’ την οποιαδήποτε ‘απειλητική’ ψυχολογική εξέλιξη (θετική ή αρνητική) που πιστεύουμε ότι βιώνει σε μια δεδομένη στιγμή. Πολλές φορές, η οποιαδήποτε εξέλιξη και διαφοροποίηση στη στάση ενός ανθρώπου είναι αρκετή για να μας τρέψει σε φυγή, λόγω της προαναφερθείσας συναισθηματικής τεμπελιάς μας. Έτσι, βέβαια, αποτρέπουμε τον εαυτό μας απ’ το να δεχτεί κάτι νέο στη ζωή και του στερούμε την ευκαιρία να ανακαλύψει κατά πόσο ταυτιζόμαστε με κάποιον άλλο και κατά πόσο βιώνουμε παρόμοια πάθη: μια συνειδητοποίηση που πάντα προκαλεί ένα είδος ηδονής και φέρνει δύο ανθρώπους πιο κοντά.

Συχνά, είμαστε τόσο εγωιστές που απορρίπτουμε την αγάπη ή το ενδιαφέρον ανθρώπων που θέλουν να μας προσφέρουν, επειδή, βάσει της αρχικής μας εντύπωσης γι’ αυτούς, θεωρούμε ότι είμαστε “καλύτεροι.” Κατατάσοντας τους, όμως, στην κατηγορία “όχι τόσο καλοί,” τους αποτρέπουμε απ’ το να δείξουν τι πραγματικά αξίζουν και τι μπορούν να προσφέρουν πέρα απ’ την παρωπιδική αρχική μας εντύπωση.

Μια πρώτη εντύπωση μπορεί πάντα να μας πει το πιο χαρακτηριστικό πράγμα για έναν άνθρωπο, αλλά δεν μπορεί να μας πει τα πάντα και ίσως κάτι που χρειαζόμαστε πολύ απο έναν άνθρωπο να βρίσκεται κρυμμένο στις πτυχές κάποιου που δεν ασχοληθήκαμε ποτέ πραγματικά να γνωρίσουμε. Φταίει, τότε, η δική μας αμυντική στάση που κάποιες σχέσεις δεν πάνε παρακάτω και κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας αρχίζουν να μοιάζουν δεδομένοι. Πιθανότατα οι άνθρωποι που θεωρούμε σήμερα δεδομένους να θεωρήσουν και εμάς δεδομένους αύριο και μόνο όταν απομακρυνθούν θα καταλάβουμε τι χάσαμε.

Από τη Σοφία Χατζηρήγα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *