Αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό των τοξικών ανθρώπων

Ισχύει πως όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα θέλουμε στη ζωή, η αδυναμία μας να δεχτούμε την πραγματικότητα μας οδηγεί στο να κατηγορούμε ενδόμυχα τον εαυτό μας και να εκτονώνουμε την απογοήτευση αυτή στους γύρω μας. Έτσι, κάθε φορά που δεν αντιλαμβανόμαστε τον τρόπο να αλλάξουμε μια κατάσταση που μας δυσαρεστεί, έχουμε την τάση να ζηλεύουμε, να θυμώνουμε και να κατηγορούμε τους γύρω για την όποια συμβολή μπορεί να έχουν στη δυσμενή εξέλιξη των πραγμάτων. Ωστόσο, ότι φαινομενικά ‘κακό’ και να φέρει κάποιος στο δρόμο μας, η ευθύνη της ζωής μας παραμένει πάντα δική μας.

Όσο και αν μας βολεύει η όποια θεωρία έχουμε για την αδιαφορία, την αχαριστία, ή την κακία των γύρω προς εμάς, ο μόνος κοινός παρονομαστής σε κάθε πρόβλημα, παράπονο ή δράμα στη ζωή μας είμαστε εμείς. Έτσι, όταν δίνουμε υπερβολική σημασία σε αυτές τις συμπεριφορές μάλλον παραδεχόμαστε έμμεσα το μερίδιο ευθύνης μας σε μια κατάσταση, ενώ όταν τις βρίσκουμε πραγματικά αδικαιολόγητες, αψυχολόγητες, ή, ακόμη καλύτερα, αδιάφορες, απλά γελάμε και αλλάζουμε δρόμο. Είναι, λοιπόν, τουλάχιστον άχρηστο να διοχετεύουμε ενέργεια στο να καταδικάζουμε ανθρώπους για τη ζωή (και την ψυχή) των οποίων συνήθως γνωρίζουμε ελάχιστα. Ακριβώς επειδή η άγνοια των δικών τους προβλημάτων και προβληματισμών μας διευκολύνει να βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα για να στηρίξουμε την αρνητική γνώμη μας.

Ακόμη, λοιπόν, και αν ισχύει ότι κάποιος προκάλεσε αντικειμενική ζημιά στη ζωή μας δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν απλά έπραξε παρορμητικά, τι σκεφτόταν όταν ενεργούσε, αν το μετάνιωσε ή αν κατάλαβε ποτέ τι πραγματικά έκανε. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν τη συναισθηματική νοημοσύνη,  ή δύναμη να διαχειριστούν την κάθε κατάσταση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και γι’ αυτό το λόγο δημιουργούν προβληματικές καταστάσεις στους άλλους χωρίς να αντιλαμβάνονται πλήρως τι κάνουν. Όταν, όμως, καταδικάζουμε τέτοιους ανθρώπους έχοντας την εντύπωση ότι γνωρίζουμε τι υπάρχει στην ψυχή τους αποδεικνύουμε ότι δεν είμαστε και πολλοί καλύτεροι…

Αυτό το είδος πικρίας που τρέφουμε προς ένα άτομο το οποίο μπορεί συνειδητά ή ασυνείδητα να μας έβλαψε (ή όχι πράγματι…) μας κάνει τοξικούς προς εκείνο και προς όλους τους άλλους. Η εντύπωση ότι μπορούμε να αναγνωρίσουμε με βεβαιότητα το κακό σε όλους τους γύρω μας καθιστά ανίκανους να αναγνωρίσουμε και να αντιμετωπίσουμε το κακό μέσα μας. Έτσι, αρχίζουμε να τρέφουμε αισθήματα, φθόνου, συσσωρευμένου θυμού και ζήλειας τα οποία σιγά σιγά χτίζουν μέσα μας τον πύργο της κολάσεως (διάβασε επίσης Μην περιμένεις να χαρούν όλοι με την επιτυχία σου).

Το τραγικό είναι ότι, συνήθως, τα περιστατικά που ξεκινούν αυτά τα συναισθηματικά ταξίδια είναι ασήμαντα στην ευρύτερη εικόνα των πραγμάτων. Τις περισσότερες φορές απλά δίνουμε παραπάνω σημασία σε ενέργειες που δεν στοχεύονταν καν προς εμάς. Το αίσθημα μειονεξίας ή ανικανότητας να πετύχουμε ένα στόχο μας μας δίνει την εντύπωση ότι κάθε συμπεριφορά των γύρω είναι μια αντανάκλαση του πως νιώθουν προς εμάς. Στην πραγματικότητα, η στάση των ανθρώπων αυτών προς εμάς είναι μια αντανάκλαση του πόσο μας εκτιμούν σε μια δεδομένη στιγμή, το οποίο, ωστόσο, σχετίζεται άμεσα με το πόσο (ανιδιοτελή) εκτίμηση έχουμε εμείς για εκείνους (διάβασε επίσης Αυτοί που σου προσφέρουν δεν είναι πάντα φιλεύσπλαχνοι)

Κανείς δεν είναι ‘ηθικά’ υποχρεωμένος να μας εκτιμήσει ή να μας ανταποδώσει οτιδήποτε. Μπορεί οι κοινωνία να προσπαθεί να περάσει τις ‘ηθικές’ επιταγές της ως πνευματικά χαρίσματα, αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Αυτό, γιατί η ‘ηθική’ συμπεριφορά έχει πάντα μια σκοπιμότητα, η οποία σε κάποιο υποσυνείδητο επίπεδο γίνεται αντιληπτή απ’ τους γύρω, τους οποίους κατόπιν χρήζουμε αχάριστους επειδή δεν αποδέχονται το ρόλο που έχουμε προσχεδιάσει για αυτούς.

Ωστόσο, είναι γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι ανταποκρίνονται με τον ίδιο τρόπο στη γνήσια καλοσύνη, ενώ όσοι έδειξαν καλοσύνη και δεν την έλαβαν πίσω δεν μπορούν να καταθέσουν καμία τέτοια εμπειρία, εφόσον δεν νοιάστηκαν ποτέ για την ανταμοιβή των καλών πράξεων τους…

Το ένα πράγμα, λοιπόν, που κάνει έναν άνθρωπο τοξικό είναι η αδυναμία του να καταλάβει τι κάνει λάθος και να δείξει κατανόηση έστω για το γεγονός ότι ακόμα και οι δύσκολοι άνθρωποι είναι ψυχές που ψάχνουν το δρόμο τους…

Από τη Σοφία Χατζηρήγα

Image Source: Jared Tyler

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *